The problem of personal identity among others may stem from the following question—what does be the person that you are, from one day to the next, necessarily consist of? The diachronic problem of personal identity raises question on the necessary and sufficient conditions for the identity of the person over time. The synchronic problem is grounded in the question of what features or traits characterize a given person at one time. To answer these questions, John Locke discarded the soul and the body as necessary and sufficient substances for personal identity over time. He accepted consciousness as the only criterion for personal identity; the only thing capable of remaining the same and preserving personal identity through change. Though Locke’s argument is somewhat clear and coherent but what remains vague and incoherent is embedded in the question—what exactly is consciousness? How and why should it be the basis or criterion for the determination of personal identity? Using the method of critical analysis, I argue that Locke’s choice of consciousness as the determinant of personal identity, though quite novel, is incoherent and vague. Secondly, Locke had already presumed and anticipated clearly though fallaciously the very thing he wishes to substantiate. I therefore conclude that Locke’s argument is just another way of trying to escape but inadvertently prolonging the difficulty of apparently articulating a distinction between the psychological approach and physiological approach to the problem of personal identity. However, in my submission, I propose the concept of the “other” as alternative approach— a sort of an extrinsic-intrinsic approach to the problem of personal identity.

افراد به طور معمول با محیط پیرامون خود به مذاکره هویت می پردازند و با انباشتی از یافته های حاصل از این مذاکره ها، هویت خود را شکل می دهند. در شرایطی که فرد در زندگی خود تغییراتی مثل مهاجرت یا روی آوردن به دینی جدید را تجربه کند، این مذاکرات به منظور انطباق با شرایط جدید شدت می یابد و به انتخاب راهبردهایی برای سازگاری با این تغییرات و رسیدن به هویت جدید منجر می شود. حال سوال این است که تازه مسلمانان ساکن در ایران در خصوص مولفه های هویتی ای چون نام گذاری، حجاب، تفریح و سرگرمی، ارتباطات (با دوستان و اقوام)، احکام و عبادات و مسائل مالی، چه راهبردهایی را برای دستیابی به هویت جدید خود انتخاب می کنند؟ هویت تازه مسلمانانه آنها چه وجوه متمایزی نسبت به هویت قبل از اسلام آنها پیدا کرده است، در چه ابعادی هویت سابق خود را استمرار داده اند و چه ابعاد خاص گرایانه ای دارند؟ در این تحقیق طی دو مرحله مصاحبه هایی با مجموعه ای از این افراد صورت گرفته است که با مقوله بندی این مصاحبه ها، راهبردهای نه گانه ای در خصوص مذاکره هویت تازه مسلمانان با جامعه ایران استخراج شده است.

مذاکره به عنوان یکی از روش های بین الدول در حل مسالمت آمیز اختلاف های بین المللی است که به لحاظ برخورداری آن از قدرت تاثیر گذاری مطلوب، مورد اقبال جامعه بین المللی است. توسل به این روش، بعضا به عنوان یگانه راه حل و بعضا نیز به عنوان پیش شرط اقدام به سایر طرق حقوقی است. علیرغم تغییرات شگرف در بخش های دیپلماسی که با سیر زمان صورت گرفته است تغییر چندان ملموس و فاحشی در این روش نسبت به زمان گذشته به چشم نمی خورد. لیکن به دلیل اهمیت و پویایی آن شاید بیشتر از سابق مورد توجه قرار گرفته است. پرداختن به این روش قاعدتا مستلزم وجود دو عنصر ”منافع مشترک“  و ”مسائل تعارض“  است و بر حسب اهداف و طرفین آن قابل دسته بندی بوده و خود دارای فرایند اجرائی مختلفی می باشد که در صورت تقید و پای بندی به آنها به مثبت بودن نتیجه اعمال این روش قابل تضمین خواهد بود. در این میان شخص مذاکره کننده نیز باید متصف به صفت های معین و مشخص باشد که در صورت جمع آن شرایط سهم به سزائی در جلوگیری از تنش های بین المللی و پیشرفت آن خواهد داشت. از این رو می باید ارزش واقعی و اهمیت مطلوب این روش به صورت مطلوب احراز و ظرافت های آن به ضمیه درک و مقررات آن به صورت صحیح عمل شود.

1پژوهش حاضر باهدف تاثیر سبک دلبستگی برتنظیم هیجان بانقش میانجی سبک هویت انجام شد. روش پژوهش توصیفی واز نوع تحلیل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر کاشان درسال تحصیلی1401-1400 بودند،که500نفر  به روش خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. داده ها براساس سه پرسشنامه سیاهه تنظیم هیجانی Gross & Jan (2003)،مقیاس سبک هویت(6G-ISI)وپرسشنامه سبک دلبستگی Collins and Reid ( 1990) ، جمع آوری شد. داده ها به روش مدل یابی معادلات ساختاری و بااستفاده از نرم افزار لیزرل 8.8 و26 spss. تجزیه وتحلیل گردید.براساس نتایج سبک دلبستگی ایمن در سطح معنی داری 01/0 سبک دلبستگی اجتنابی در سطح معنی داری 05/0 ، سبک دلبستگی دوسوگرا در سطح معنی داری 01/0 ، به صورت مستقیم تنظیم هیجان را پیش بینی کردند. از بین سه دلبستگی، سبک دلبستگی ایمن در سطح معنی داری01/0 ، با میانجی گری سبک های هویت تنظیم هیجان را پیش بینی کرد. سبک هویتی اطلاعاتی در سطح معنی داری 01/0 ، سبک هویتی سردرگم در سطح معنی داری 05/0 ، به صورت مستقیم تنظیم هیجان را پیش بینی کردند.   از بین سه دلبستگی، فقط سبک دلبستگی ایمن در سطح معنی داری01/0 ، نقش معنی داری در پیش بینی سبک هویتی هنجاری داشت.با توجه به نتایج این مطالعه، تنظیم هیجان یکی از مهمترین سازه های روانشناسی تربیتی و عامل مهمی در تعیین سلامت روانی وداشتن عملکرد موفق در تحصیل است که عوامل مؤثر بر تنظیم هیجان و پیشایندهای آن شناسایی بایدشود. برنامه ریزی جهت آموزش وبرگزاری کارگاههای آموزشی دراین زمینه در مدارس برای دانش آموزان  پیشنهاد می شود.

هدف: هدف این پژوهش ارزیابی محرک های دیالکتیک ارجاع هویت اجتماعی صاحبکار به حسابرس در کاهش اثربخشی مذاکره در حرفه حسابرسی است. روش: این پژوهش بنا به ماهیت جمع آوری داده، ترکیبی است، به این دلیل که در بخش کیفی ابتدا از طریق چک لیست های امتیازی نسبت به شناسایی محرک های دیالکتیک ارجاع هویت اجتماعی صاحبکار به حسابرس و از طریق تمرکز بر پژوهش تروتمن و همکاران (2005) ابعاد اثربخشی مذاکره در حرفه حسابرسی شناسایی و سپس در بخش کمی از طریق تحلیل ماتریس فازی شهودی، نسبت به تعیین اثرگذارترین محرک دیالکتیک هویت اجتماعی صاحبکار به حسابرس جهت کاهش اثربخشی مذاکره در حرفه حسابرسی اقدام گردید.  یافته ها: نتایج پژوهش در بخش کیفی از وجود 4 محرک دیالکتیک ارجاع هویت اجتماعی صاحبکار به حسابرس جهت سنجش حکایت دارد که طی دو مرحله تحلیل دلفی مورد تأیید قرار گرفت. همچنین نتایج در بخش کمی بر اساس دو هدف تعیین اثرگذارترین بعد محرک های دیالکتیک ارجاع هویت اجتماعی صاحبکار به حسابرس و تأثیرپذیرترین بعد مذاکره در حسابرسی پیگیری شد.  نتیجه گیری: براساس نتایج کسب شده باید بیان نمود، بازار حسابرسی برای رقابت پذیری بیشتری نیازمند توجه به ارزش های برآمده از هویت حرفه ای است تا سطح وابستگی حسابرسان به صاحبکاران در مذاکره حسابرسی کاهش یابد. نتایج این پژوهش همسو با تئوری هویت حرفه ای در حسابرسی است که بیان کننده این موضوع است که ارزش های مورد تأکید در حرفه حسابرسی مبنایی برای اثربخشی استقلال و تردید حرفه ای قلمداد می شوند.